Op veler verzoek laat ik mijn presentatie lezen die ik bij de boekpresentatie van het boek ‘Het einde van de privacy’ van trendwatcher Adjiedj Bakas hield. Ik had eerst geen idee hoe ik dit zou laten lezen, maar het oude weblog-archief biedt in deze uitkomst. Verwacht nou niet dat ik weer wekelijks een blog bij ga houden. Af en toe zal ik een blogje posten als ik meer dan 140 leestekens (op Twitter) nodig heb om mijn punt te maken.

Enfin, dit is dus ongeveer het verhaal dat ik afstak op 27 januari jl. bij het NFI in Den Haag:

“U vraagt zich ongetwijfeld af waarom ik een column met de titel “Laat Je Kennen” heb in dit boek over het einde van de privacy. Adjiedj en ik hebben een jaar of zes geleden 1200 Bovag-dealers toegesproken in het Beatrixtheater en elkaar toen leren kennen. Onze verhalen hadden een overeenkomst en dat was de crisis. En wel hoe je deze positief kan keren, door niet naar de bedreiging te kijken maar juist naar de kansen. Hoe wij mensen constant met crisismanagement bezig zijn. Identiteitscrisis ten gevolge van imagocrisis enzovoort.

Hoe dan ook Adjiedj heeft me gevraagd omdat hij mij er verantwoordelijk voor acht dat ik de afgelopen tien jaar zoveel jongeren voor de leeuwen heb gegooid en daarmee hun privacy vernietigd heb. Jamai wist van niks toen hij zich in 2002 als 15-jarige jongen inschreef voor het nieuwe talentenprogramma Idols. In het voorjaar van 2003 stonden er hordes mensen in Schoonhoven voor zijn ouderlijk huis. Je moet er niet aan denken en toch is het aantal inschrijvingen sindsdien alleen maar gegroeid. Vreemd genoeg kunnen we alle eenzame verhalen van de keerzijde van de beroemdheid in bio’s lezen van George Clooney t/m Robbie Williams en wordt de drang om beroemd te worden steeds groter.

Wat is het dan mooi dat er social media zijn om onszelf in de kijker te spelen. Ieder zijn eigen podium. Iedereen lijkt behoefte te hebben om te laten weten wat hij denkt, voelt, ziet, doet en waar hij is. Het liefst alles nog vergezeld door filmpjes en foto’s.

Het probleem dat men niet lijkt te realiseren is dat er met elke tweet een ‘digital shadow’ ontstaat, die voor eeuwig is. Alles wat er over ons op het internet staat kan over tig jaar tegen ons gebruikt worden. Toen mijn tv-avontuur begon bijna tien jaar geleden, las ik soms de grootst mogelijke onzin over mij. Het heeft me nooit gedeerd, want de volgende dag “wordt de vis erin ingepakt” was de standaard reactie van mijn vrouw, dochters en mijzelf. Helaas wordt internet niet gebruikt om vis in in te pakken. Een krant heeft geen geheugen, internet wel! Hierdoor is het bewustzijn van het imago enorm vergroot de laatste jaren. Om congruentie tussen imago en identiteit te krijgen dient men steeds meer aan zelfreflectie te doen. Waar wil ik wel over twitteren en waar hoor je me nooit over? Hoe wil ik overkomen, wat is mijn toegevoegde waarde? Het is me opgevallen dat men in mijn geval heel fijn vindt om negatieve tweets te lezen. Sterker nog, zodra ik ergens positief over schrijf, krijg ik de vraag of ik ervoor betaald word. En dit was al ver voordat Dirk Zeelenberg met zijn plannetje kwam om BNers te betalen voor tweets over films. Mijn imago is me vooruitgesneld door mijn directheid tijdens het jureren bij Idols. Je krijgt geen second chance to make a first impression. Maar mijn jureerwerkzaamheden zijn maar een klein gedeelte van mijn overige werkzaamheden in de muziek. En mijn muziek-werkzaamheden zijn weer een klein gedeelte van mijn totale werkzaamheden en mijn totale werkzaamheden zijn maar een gedeelte van mijn ‘zijn’.

Beeldvorming is heel hardnekkig.

Op dit moment ben ik bezig met een traject van talentontsluiting binnen de belastingdienst. Ik heb een aantal innovatoren gecoacht. Dit onder andere om het interne imago te verbeteren en uiteindelijk het externe imago een boost te geven. Nou heb ik een vraagje aan u: Wie heeft er net gedacht “Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker”? Ik krijg dat namelijk van veel mensen in mijn omgeving te horen. En dan te weten dat deze leus al meer dan vier jaar niet meer gebruikt wordt door de Belastingdienst. Een beeld of leus blijft jaren hangen. Daarom heb ik het credo ‘Laat je niet kennen is een slecht devies’! Wees je te allen tijde bewust van hoe je naar buiten komt met je boodschap. Het verhaal wordt niet meer uitsluitend door de media verteld, maar door onszelf. Wij zijn de media.  Social media is een uitkomst als we het goed gebruiken. Niet om onze privacy op te offeren, maar om ons goed te laten kennen!”

Tsja, als een soort Heintje Davids wil ik nog een keertje gebruikmaken van deze weblogpagina. Ondanks mijn hieronder aangekondigde afscheid, wil ik laten weten dat ik volgende week iets heel spannends ga ondernemen. Iets waar zoveel mogelijk mensen van moeten weten. Niet zo zeer dat ík daarheen ga, maar wat daar gebeurt.

Vorig jaar presenteerde ik het Sharing Success Gala in Huis ter Duin in Noordwijk aan Zee. Deze avond wordt jaarlijks georganiseerd door de Sharing Success Foundation. De Sharing Success Foundation is opgericht door de juryvoorzitter van Het Beste Idee van Nederland, Bernd Schneider. Hij heeft het idee dat als je succesvol bent, je ook iets voor mensen moet doen die het iets (of veel) minder hebben (of zoals de site het verwoordt: “Sharing Success is een participatiefonds dat zich speciaal richt op ondernemers, waarbij donaties verder kunnen gaan dan alleen het storten van een bedrag. Ook de kennis van ondernemers kan waardevol zijn om bepaalde situaties ergens anders in de wereld op te lossen. Uitgangspunt van dit initiatief is dat ondernemers wel degelijk bereid zijn hun succes te delen met kinderen die het een stuk minder gemakkelijk hebben in de wereld. Een kind met een handicap in een ontwikkelingsland heeft immers veel minder kans op succes dan menigeen om ons heen. Sociale acceptatie speelt hierbij een belangrijke rol.

Sharing Success richt zich op het bieden van hulp voor kinderen met een handicap in ontwikkelingslanden. De donaties van Sharing Success worden vooral besteed aan basisfaciliteiten die de individuele hulp uitbreiden en verbeteren. Dit zijn voorzieningen als revalidatiecentra, dagverblijven, schoolinventarissen, inrichtingen voor vakopleidingscentra, transport en trainingen.”). Ik kan me daar helemaal in vinden en zet me graag hiervoor in. Het geld dat elk jaar door het Sharing Success Gala wordt opgehaald, wordt voor 100% overgemaakt aan het Liliane Fonds. Vorig jaar leverde het gala, bezocht door veel succesvolle ondernemers, € 1.048.922,43 (ruim 1 miljoen euro!!!) op.

Zondag vertrek ik met een aantal ondernemers, waar onder Bernd, naar Rwanda. In Rwanda zal komende week een kindertehuis voor gehandicapte kinderen geopend worden, volledig betaald door de gulle gevers aan de Sharing Success Foundation. We gaan kijken wat er de afgelopen jaren gebeurd is met het geld en wat er nog nodig is. In november zal er wederom een avond zijn en daar zullen we onze ervaring delen met alle aanwezigen. Er gaat een cameraman mee om onze bevindingen vast te leggen. een gedeelte van deze bevindingen zal naar alle waarschijnlijkheid in de week van 21 september op SBS Shownieuws te zien zijn.

Ondertussen heb ik nu net een Twitteraccount aangemaakt, zodat ik dagelijks kan melden wat ik doe in Rwanda (tsja, je kan dergelijke nieuwe media wel tegenhouden, maar in dit geval wil ik het graag inzetten voor dit goede doel). Ga naar http://twitter.com/henkjansmits en lees mee met mijn trip.

Morgen hebben we toevalligerwijs eerst nog een opnamedag in Huis ter Duin in Noordwijk met het Beste Idee van Nederland en zondagochtend vertrekken we in alle vroegte naar Brussel, alwaar we het vliegtuig naar Rwanda pakken. Vrijdag komen we weer terug.
Ik zie je weer op http://twitter.com/henkjansmits.

Tot dan

Zoals iedereen die hier regelmatig voorbij komt wel heeft gemerkt, ontbreekt het mij aan tijd, zin, gelegenheid, energie en inspiratie om iedere week een weblog te schrijven. Sterker nog, ik ben al weken niet op de weblogsite geweest om vragen en dergelijke te beantwoorden. Als ik zie dat mijn laatste weblog gaat over RED! en Popstars, terwijl ik nu druk bezig ben met Holland’s Got Talent, opnames voor ‘Word ik rijk’ en voorbereiding voor ‘Het Beste Idee van Nederland’, dan weet ik dat het beter is te stoppen met het bloggen. Met andere woorden, het is tijd voor afscheid.

Binnenkort zal mijn eigen site van start gaan en tot die tijd kan iedereen hier nog steeds zijn of haar reacties kwijt en zal ik af en toe kijken of ik ergens op kan reageren, maar deze weblog zal binnenkort uitsluitend bestaan uit een archief van blogs en reacties.
Ik hoop dat jij, als lezer, begrijpt dat het even over is en dat henkjansmits.nl straks genoeg leuks te bieden heeft. Ondertussen moet je het met de tv-programma’s doen. Elke vrijdagavond om 23.15 en zaterdagavond om 20.00 (tenzij er voetbal is).
Tot gauw op de site henkjansmits.nl …

Brandi, Déon en Steffie zijn de grote winnaars van Popstars 2008
De nieuwste popsensatie van Nederland heet RED!

Half augustus begonnen we met duizenden kandidaten in de strijd om in dé nieuwe popsensatie van Nederland terecht te komen. Vrijdagavond zagen op het hoogtepunt 2,3 miljoen mensen in de spannende finale van Popstars hoe de drie felbegeerde plekken in de nieuwe popgroep werden veroverd door Brandi, Déon en Steffie. Dit trio zal onder de naam RED! de hitlijsten gaan bestormen met hun single ‘Step Into The Light’.

Het was een zeer interessante serie. Wederom veel mensen waarvan je van tevoren weet dat het er nooit inzit. Mensen die te vaak zijn afgewezen en het keer op keer proberen. Mensen die dergelijke talentenjachten gebruiken om er schnabbels door te krijgen. Schnabbels waar ze zich voor een beetje geld enorm laten uitlachen. Het gaf in ieder geval leuke tv, of in ieder geval tv waar massaal naar werd gekeken, over werd gepraat en van werd genoten. Tijdens deze serie hoorden en lazen we uit de media dat talentenjachten uit zijn, dat de kijker er klaar mee is. Toch scoorde Popstars beter dan Holland’s Got Talent, beter dan So You Wannabe A Popstar en beter dan de vierde serie van Idols. Met Patricia Paay en Maurice Wijnen hadden we mijns inziens de beste jury waar ik ooit in heb plaatsgehad. Niet de strengste, zoals de voice-over ons steevast deed geloven, maar wel de meest deskundige. Een jury die begrijpt waar het om gaat. Talent zoeken, duiden wat er mis is, een goed televisieprogramma maken en in dienst staan van het programma.

Met Steffie, Deon en Brandi hebben we drie unieke talenten gevonden. Waar Norman lange tijd mijn favoriet is geweest moest ik nu toch eerlijk melden dat hij net buiten mijn top drie viel. De een danst als een bezetene, de andere zingt waanzinnig en de derde heeft het hele pakket in huis. In elk geval is er massaal op deze drie kandidaten gestemd en hebben we weer een nieuwe popsensatie geformeerd met een hoop fans. Als het aan de fans ligt gaan we met Red! vast een enorme hit scoren. ‘Step Into The Light’ heet de teerling die als eerste geworpen is en daar zal het niet bij blijven.

Zelf ga ik nu even met vakantie en voorlopig geen weblog schrijven. Als er weer wat te melden is, merk je dit vanzelf. Ik stop niet met deze site maar laat wat minder van me horen. Laatste muzikale tip van het jaar: het album ‘The Way I See It’ van Raphael Saadiq. Hij speelde laatst in Paradiso en dit was helemaal te gek. Het album is pure soul en heeft alles wat muziek mooi maakt in mijn optiek.

Voor nu fijne kerst, een gezellige jaarwisseling en een heel mooi, gelukkig en gezond 2009. Rock on!!!

Het is een mooie dag. Ik kijk terug op een paar mooie succesvolle dagen maar vandaag is pas écht een mooie dag!!!

Terwijl ik de afgelopen dagen door de media aan de tand gevoeld ben over de ruim 3 miljoen kijkers die cumulatief naar de uitslag van de eerste liveshow van Popstars keken en de uitslag van de finale van Het Beste Idee van Nederland, was er wereldwijd écht iets aan de hand. De Amerikaanse presidentsverkiezing.

Ik ben hartstikke blij met de geweldige kijkcijfers en het feit dat de programma’s een groot deel van Nederland bezighouden. Het succes van een programma wordt altijd aan de gezichten van de programma’s gekoppeld. Een programma wordt echter door meer mensen achter de schermen gemaakt dan op het scherm. Ik heb besloten te genieten van het succes maar mezelf er niet voor op de borst te slaan. Je bent zo groot als de populariteit van het programma dat je dient. Het genot mag net zo hevig zijn als het verdriet als je een keertje wat minder scoort met je programma. Juist in toptijden is een lesje nederigheid op zijn plaats.

Het succes van Barack Obama is een succes waar een heel land euforisch van wordt, sterker het houdt de hele wereld in zijn greep. En toch blijft de man nederig, zelfs nu hij tot president gekozen is met een ruime meerderheid.

Bij Obama’s Victory Speech voelde ik tranen in de ogen. Wat een spreker. Vanochtend kreeg ik een mooie mail, die ik je niet wil onthouden:
“Welcome back America. Eindelijk, na acht jaar is Amerika tot bezinning gekomen en heeft haar volk massaal de hypocrisie en corruptie van het oorlogskapitalisme afgewezen. De zegen van de financiële crisis en de zegen van een man die op het goede moment de juiste snaar wist te raken. De ontroerende blijdschap van de mensen op de pleinen van Amerika is de basis voor change. Verandering voor tolerantie, menselijkheid, voor de natuur, de liefde en een verantwoord economisch systeem. Maar vooral voor saamhorigheid. Die kracht bezit Obama: om mensen bij elkaar te brengen en te houden. Zijn kleur is die van bezinning. Laten we deze historische dag koesteren en de kleur van Obama uitdragen, vandaag en voor altijd.”

Het houdt de hele wereld bezig, want er is geschiedenis geschreven. Het is een mooie dag!!!

Popstars scoorde afgelopen week weer verrassend goed met bijna anderhalf miljoen kijkers. We leren weer veel van de audities die wekelijks te zien zijn. Zoals dat je goed moet eten en drinken voor je auditie, dat je je moet realiseren dat een auditie begint op het moment dat je de deur binnenstapt, dat je je niet anders moet voordoen dan je bent, dat je je niet hoeft aan te stellen, dat je iets moet doen waar je je goed en zeker bij voelt, dat je de jury moet zien als het door jou gewenste publiek en dat je je moet inleven in de tekst die je gaat brengen en je vooral lekker moet voelen tijdens het ‘optreden’. Bij Popstars mag je ervoor kiezen jezelf te begeleiden. Over het algemeen blijkt de (gitaar-)begeleiding bij auditanten eerder een handicap dan een deugd te zijn. De gitaar is vaak vals of men heeft door de zenuwen de vingers niet meer onder controle. Vaak wordt ook gezegd dat het niet slim is om een onbekend liedje te doen tijdens een auditie, daar de jury dan geen referentie heeft. Dit vind ik altijd complete onzin. Als een song goed is en hij wordt goed gebracht, dan gaat de auditant echt door naar de volgende ronde.

Afgelopen vrijdag zagen we bij Popstars een blond jochie met half lang blond haar, bijna een kopie van Kurt Cobain. Hij zag het zelf niet zo, maar verder iedereen wel. Het mannetje was lekker eigenwijs en kwam de auditieruimte binnen met de mededeling dat hij zichzelf zou begeleiden op gitaar. Hij zou een nummer doen van Jason Reeves. Nu ken ik over het algemeen elke artiest die gecoverd wordt wel. Maar dit keer had ik nog nooit gehoord van de te coveren artiest. Aangezien ik altijd wil leren over nieuwe artiesten, vroeg ik meteen of het een enorm hiaat was dat ik nog nooit van de goede man gehoord had. De Cobain-look-alike vertelde dat het een onbekende zanger was. Hij bewees meteen dat het niet uitmaakt of een song bekend of onbekend is. Een goed liedje herken je meteen. Hoewel mijn collegae juryleden mij aankeken of ze water zagen branden, bleef ik erbij dat ik het een goeie song vond. Jammer dat ik niet onder de indruk was van de manier waarop deze jongen de song bracht. En dan heb ik het niet alleen over de zang maar over de manier waarop het op me overkwam. Hoe een artiest overkomt is minstens zo belangrijk als hoe hij of zij zingt.

Vreemd genoeg zag ik op tv de bezwaren die ik op het moment van de auditie had veel minder. Tussen alle minkukels viel deze jongen bijna aangenaam op. Een auditie is en blijft een momentopname. Nog steeds zie ik wel bezwaren tegen hem, maar de kritiek die we unaniem op hem hadden was wellicht iets te negatief. Iemand die zo’n goeie en originele song kiest hadden we het voordeel van de twijfel moeten gunnen. Een erg goed liedje, ‘Someone Somewhere’ van Jason Reeves.

Op maandagochtend praat ik altijd om kwart voor acht de uitzending door met Giel Beelen op 3FM. Giel wees me erop dat deze jongen volgens hem door had gemoeten naar de volgende ronde. Ik was het met hem eens dat hij best bij de laatste 100 had gekund. Mijn twijfels of hij wel een geschikte kandidaat is voor een te vormen popgroep hou ik. Ik weet dan ook bijna zeker dat hij nooit bij de laatste 10 zou zijn gekomen.

Maandagmiddag kreeg ik van Warner Music de volgende mail:
We have music from Jason Reeves! The album is called “The Magnificent Adventures of Heartache (and Other Frightening Tales), and will be released September 9. He is a self-taught guitarist that co-wrote 10 tracks on Colbie Caillat’s almost double-platinum album, “Coco”. Please check: My Space Jason Reeves so you can learn more about him.

Zo zie je maar waar Popstars toe kan leiden. Een nieuw artiest geïntroduceerd door een auditant die niet eens door is naar de tweede ronde: Jason Reeves, hou hem in de gaten!!!

Afgelopen week hebben we de tweede, derde en vierde ronde van Popstars opgenomen. Het waren lange dagen voor het hele team en zenuwslopende dagen voor de kandidaten. Op zulke dagen vergeet je bijna dat het leven buiten het theater gewoon doorgaat. Dagen die soms tot diep in de nacht uitliepen, waardoor je verstoten blijft van Journaal, radionieuws en andere actualiteitenrubrieken. Sterker nog, lange dagen waardoor je zelfs de uitzendingen van de programma’s, waar je zelf aan mee hebt gewerkt, niet kan zien. Zowel ‘Popstars’ als ‘Het Beste Idee van Nederland’ werd uitgezonden terwijl wij in het Spant het kaf verder van het koren aan het scheiden waren.

De enige manier om op de hoogte te blijven van wat er verder in de wereld gebeurt op zulke dagen is de krant ‘s ochtends vroeg voor je naar je werk gaat. De krant houdt je altijd op de hoogte van wat er speelt in de wereld. Terwijl ik zaterdagochtend in de Telegraaf las dat Nederland de buik vol heeft van talentenjachten en de bijbehordende jury- en presentatiekoppen, kwamen de kijkcijfers van Popstars binnen. We stonden met de vierde auditieuitzending op # 1 in de Top 25 van best bekeken tv-programma’s met ruim 1,6 miljoen kijkers. In de doelgroep van 20 tot 49 jaar keek 33%, dus 1 op de 3, naar Popstars. Dat waren toch redelijk tegenstrijdige berichten. Gelukkig is Nederland er toch nog niet klaar mee, want we maken het met veel plezier en liefde.

Ik ben blij dat ik me nu weer kan laten informeren door meer dan uitsluitend de wakkerste krant van Nederland, die zaterdagochtend aan het slapen was. Om op de hoogte te zijn van wat er gebeurt moet je je laten informeren door meerdere bronnen, dat blijkt maar weer. Of nog beter zelf op onderzoek gaan. Vandaag heb ik een paar recensies gelezen en meningen gehoord over het concert van held der helden Stevie Wonder, die gisteren in Ahoy speelde. Vanavond speelt hij er weer en ben ik van de partij om met eigen ogen en oren een oordeel te vellen, maar vooral te genieten van een avond vol passie & talent. En wat betreft talentenjachten op tv, Popstars gaat nog veel leuker worden dan het nu al is met nog zes afleveringen te gaan voor we op 31 oktober de eerste liveshow gaan beleven. Wij zijn er in elk geval nog lang niet klaar mee…

Wat is het toch mooi om geïnspireerd te raken door passie en talent op een podium.
Zaterdag jl. was ik te gast op het Beatstad festival, georganiseerd door AT Events, het bedrijf van mijn vriend en ex-Idols-collega Edwin Jansen. Ik was getuige van een degelijk optreden van Live. Die band is niet kapot te krijgen, maar de vonk kwam niet over op mij. Het vuurwerk spetterde letterlijk van het podium bij de gespeelde gothic van Within Temptation. De Dijk is weer terug met een nieuw album, waar enkele nummers van gespeeld werden tussen de hits door. De Dijk blijft een geweldige liveband, maar helaas zijn ze er niet in geslaagd een geluidsman in te huren met goeie oren aan z’n kop, waardoor de band als los zand klonk en er nergens een strakke show vol overtuiging werd gebracht. Gitarist JB Meyers, een enorme aanwinst binnen de gelederen van De Dijk, was niet te horen en de gitaar van Nico Arzbach stond vaak veel te hard (waardoor het leek of de geluidsman het verkeerde schuifje omhoog stuurde). Leaf deed een sympathieke poging het Malieveld op zijn kop te zetten, maar liet eigenlijk horen why their life is so boring. Een goedbedoelde band met een paar heel goeie liedjes (Wonderwoman als absolute kampioen), maar een show die laat zien dat de band nog lang niet toe is aan het grote werk. Laat zangeres Annemarie de presentatie voor haar rekening nemen en het lijkt al veel meer te kloppen voor het publiek. Absolute hoogtepunt van Beatstad voor mij was de openingsact, All Missing Pieces. AMP, drie broertjes die niet ouder dan 15 zijn, waar de vonken van afvliegen. Valse gitaren, rommelig hier en daar, maar puur op instinct GAAN! Hier gaat het volgens mij om. Rock ‘n’ Roll uit Den Haag, waarmee weer bewezen is dat Den Haag Beatstad nummer 1 is.

De dag erna was ik met het hele gezin naar De Amsterdamse Uitmarkt. Voornamelijk omdat mijn dochters de repetitie van de Musical-sing-along van High School Musical wilden meemaken. Deze repetitie begon veel te laat waardoor we ons door diverse andere nieuwe musicalproducties moesten werken. En dan kan er zich zo maar een waanzinnige verrassing aandienen. In dit geval was het, hou je vast je gelooft het niet, Ben Cramer. Ben Cramer zong een prachtig nummer uit de nieuwe musical ‘Op Hoop van Zegen’. Geschreven en gearrangeerd door Tom Bakker. Ben zong zoals ik hem nog nooit gehoord heb. Zonder irritant vibrato en loepzuiver. En er zaten intervallen in die de popsterren van nu vaak niet aandurven. Ben durft dat wel en niet één keer ernaast gepitcht. ‘s Avonds in de uitzending schijnt het minder te zijn geweest, maar dat heb ik dan weer niet gezien. Feit blijft dat ik ‘s middags kippenvel kreeg van niemand minder dan Ben Cramer. Zo zie je maar, je moet altijd overal voor open staan.

Dinsdag waren we naar Carré voor de première van Carmen door Compañía Antonio Gades. Het is een bewerking van het verhaal uit 1846 van de Franse Prosper Mérimée over een dramatische liefdesgeschiedenis van een Spaanse zigeunerin. Mérimée haalde Carmen naar Frankrijk en Gades bracht haar weer terug naar Spanje staat er in het programmaboekje.
Ik ben als Spanjofiel gek op flamenco, maar was erg benieuwd of het anderhalf uur kan boeien en hoe Antonio Gades er in geslaagd was om een verhaal uit te drukken in dans. Al snel werd duidelijk dat Antonio Gades in beide met vlag en wimpel geslaagd is. Ondanks het feit dat Antonio Gades vier jaar geleden is overleden en door velen in de zaal werd gemist, heb ik anderhalf uur op het puntje van mijn stoel gezeten en ben helemaal meegevoerd met de temperamentvolle zang & dans van dit ruim 30-koppige gezelschap. Carmen zoals Carmen hoort te zijn. Passie, talent, vuur, ritmiek, power, discipline, seks en geweld. Dit is een van de meest inspirerende voorstellingen die ik de afgelopen tijd heb gezien. De flamenco werd, om duidelijk te maken dat we overschakelden in het verhaal van voorstelling naar repetitie, afgewisseld met de operamuziek van Georges Bizet’s Carmen, die op tape stond. Voor mij had die afwisseling niet gehoeven. Maar als er werd gedanst, werd er gedanst alsof hun leven ervan afhing. Antonio Gades was een flamencogrootmeester, hij werd de Nurejev van de flamenco genoemd. Het is mooi dat hij zo’n erfenis achterlaat in zijn gezelschap.
Wat is het toch mooi om geïnspireerd te raken door passie en talent op een podium.

Met bijna anderhalf miljoen kijkers heeft Popstars een erg sterke start meegemaakt afgelopen vrijdag. Vreemd genoeg laait ieder seizoen, dat er een talentenjacht op tv is, de discussie op of dit wel toelaatbaar is. Of we hiermee de kandidaatjes niet beschadigen. Of we door duidelijk te zijn de maatschappij laten verloederen. Of het afzeik-tv is. Of het allemaal zo hard moet.

Elke keer mag ik me weer verdedigen. Ik mag vertellen dat ik mezelf alles behalve grof vind en dat ik vind dat je duidelijk moet zijn als er aan je wordt gevraagd of iemand het heeft om het te maken als popster. Afgelopen donderdag was ik te gast bij Knevel & van den Brink. En weer ging het over ons zogenaamde harde optreden. Wat ben ik blij dat Popstars avondvullend (van 20.30 – 22.30) is, waardoor je af en toe ook ziet dat wij als jury bij sommige kandidaten alle mogelijke moeite en tijd nemen om uit te leggen waarom het er écht niet inzit. Ik denk dat we hard overkomen, maar weet dat we juist zeer genuanceerd zijn. Bij sommige écht talentlozen kan je niet duidelijk genoeg zijn en is er geen nuance nodig. Dat komt af en toe hard over, dat begrijp ik. Alle lof ook voor de montage van Martijn Nieman, die zo’n programma de juiste toon geeft, waar wij ons als jury volledig in herkennen.

Over nuance gesproken, over de juiste toon gesproken. Vorige week deed ik een interview met Annemart van Rhee van het AD. Vandaag staat het in de krant. Helaas herken ik me er niet geheel in. Gelukkig zijn er veel opmerkingen in tact gebleven, maar er staat veel in waar juist die nuance volledig zoek is. Waar ik over Seth Gaaikema-woordgrapjes praat maakt het AD er iets heel negatiefs van. Waar ik over Jan Smit en Nick & Simon praat maakt het AD er iets negatiefs van. Waar ik het over Alain Clark heb maakt het AD ervan dat de GOEIE artiesten volgens mij geen tv-wedstrijd nodig hebben. En zo kan ik nog even doorgaan. Ik denk dat iedereen inmiddels weet dat ik groot bewonderaar van Alain, Nick & Simon, Jan Smit en tv-talentenjachten ben. Dat het een naast het ander kan bestaan is juist zo gaaf. Het gaat mij juist om de X-Factor, die iedereen weer op zin eigen manier gebruikt en laat zien.

Dat is nou precies waar ik aanstaande donderdag weer een lezing over mag geven, de X-Factor. En wel aan een zaal vol nieuwe studenten op de Erasmus Universiteit. Studenten uit 43 verschillende landen, dus in het Engels. Hopelijk kan ik aan hen laten horen dat het me juist om die authenticiteit, dat doorzettingsvermogen, die passie, die ambitie en dat talent gaat. Ik heb dit vorig jaar ook gedaan en kon alle vragen van mensen, die mij nooit eerder hadden gezien, beantwoorden, vol nuance…

We zijn weer terug van vakantie. En hoe…
Na een geweldige reis van ruim vier weken door vijf staten van Amerika, te weten Colorado, New Mexico, Arizona, Utah en Nevada, is het werk weer begonnen.

Vakantie is leuk, maar als je mijn werk hebt is het ook geen straf om weer aan de slag te gaan. Afgelopen woensdag begonnen we met de opnames voor Popstars. Weer een nieuwe talentenjacht inderdaad. Dit keer de zoektocht naar talent voor een nieuw op te zetten popband. Een boy/girlband. Met Nance en Gerard Joling als presentatoren en mijns inziens een paar van de beste juryleden van Nederland te weten Patricia Paay en Maurice Wijnen. De een heb ik leren kennen bij Holland’s Got Talent en de ander bij So You Wannabe A Popstar. En met beide had ik een enorme chemie, waardoor we met één blik al van elkaar wisten wat we van de geboden optredens vonden. Dat werkt ideaal. En met z’n drieën blijkt het in de praktijk nog sterker te zijn dan op papier al leek. En gelukkig hebben zich weer veel potentiële sterren aangemeld. En helaas ook veel non-talenten die uitsluitend meedoen voor hun 15 seconds of fame.

Dat mijn vakantie over is bleek al een dag eerder. Dinsdag was ik te gast bij Gijs Staverman op Q Music. Tijdens zijn item ‘Tour de Gijs’, waar je je 2 minuten uit de naad moet fietsen op een hometrainer om geld te verzamelen voor een, zelf te kiezen, goed doel, kwam gastheer Staverman met een paar dilemma’s waar je tussen MOEST kiezen. Dilemma’s als Nance of Geer. Twee mensen waar je niet tussen kan kiezen. Dilemma’s als presenteren of jureren. Dilemma’s als Idols of SYWAP. Maar ook het dilemma RTL Boulevard of SBS Shownieuws.

Dinsdagmiddag kreeg ik een paar smsjes dat mijn keuze bij dit laatste dilemma als een bommetje werkte voor alle mediawebloggers. Ja, toen wist ik het zeker, we zijn er weer en hoe…